κοινωνικός αποκλεισμός
Διάβασα το άρθρο αυτό για το "κοινωνικό αποκλεισμό" (ένα από τα πολλά) και το παραθέτω. Πραγμάτικα συγκινήθηκα και μακάρι να σταμάτησει ποιά αυτό το φαινόμενο. Δυστυχώς όμως παρατηρείται έξαρση και ειδικά στα σχολείο _____________________________________________________________
O Γιάννης είναι ένας καθημερινός νέος της διπλανής μας πόρτας.
Ξυπνάει πρωί, φτιάχνει το καφέ του, πηγαίνει στη δουλειά του με το λεωφορείο.
Υπηρέτησε τη μαμά πατρίδα, πληρώνει τους φόρους του.
Ο Γιάννης όμως πέρα από αυτά, έχει κάτι παράξενο πάνω του.
Δεν έχει φίλους.
Σπάνια βλέπεις κάποιον να μπαίνει στο σπίτι του.
Τι να συμβαίνει άραγε;
Πως ένας εμφανίσιμος νέος, ο οποίος ειδικεύεται στην τεχνολογία και στους υπολογιστές να είναι τόσο μόνος;
Η απάντηση είναι μια.
Ο Γιάννης έχει ένα ελάττωμα που τον καθιστά απωθητικό στον υπόλοιπο τέλειο κόσμο.
Είναι κεκές! (βραδύγλωσσος).
Η περίπτωση του ήρωα μας είναι μια από τις χιλιάδες που μπορούμε να παρατηρήσουμε μέσα στη ζωή.
Η βραδυγλωσσία ήταν απλά μια μικρή περίπτωση.
Θα μπορούσαμε να πούμε για κάποιον με κομμένο χέρι, με ένα τεράστιο μώλωπα στο πρόσωπο, έναν μουγκό, έναν με διαφορετική φιλοσοφία της ζωής και τέλος έναν με διαφορετική άποψη από το σύνολο.
Ο κόσμος μας έχει την τάση να διώχνει τους ανθρώπους που παρουσιάζουν κάποιο ελάττωμα.
Ελάττωμα κατά τη γνώμη της κοινής γνώμης.
Σε πολλές περιπτώσεις ο τρόπος που θα εκδιώξει έναν τέτοιο άνθρωπο θα είναι ο κοροϊδευτικός.
Ο τέλειος άνθρωπος θα κοροϊδέψει τον ελαττωματικό λόγο του «προβλήματος» του.
Χειρότερος τρόπος είναι η απαξιωτική συμπεριφορά.
Γνωρίζουμε όλοι μας και δυστυχώς οι περισσότεροι το έχουμε κάνει έστω και μια φορά, το πόσο εύκολα γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια κάποιον που δε μπορεί να αντιδράσει εύκολα.
Βγαίνει τη στιγμή εκείνη το αφεντικό του εαυτού μας. «Εγώ ο Mr Perfect θα ασχοληθώ με αυτόν»;
Κλασική δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία.
Ο χειρότερος όμως τρόπος για να αποκλείσεις κάποιον κοινωνικά είναι η λύπηση - συμπόνια. Τον κοιτούν σαν παράξενο φαινόμενο.
Πονάνε όλοι για το πρόβλημα του, τον ρωτούν πως το έπαθε, βγάζοντας τον κουτσομπολίστικο εαυτό τους.
Αυτόν που μετά από λίγο γυρνώντας στη παρέα τους, θα κάνουν θέμα συζήτησης.
Κανείς τους όμως δε θα τον καλέσει για καφέ.
Διότι κανείς τους δε θα θέλει να έχει στη παρέα του έναν «προβληματικό τύπο», έναν «διαφορετικό» άνθρωπο.
Καθημερινά βγάζουμε χιλιάδες κόμπλεξ.
Κόμπλεξ που θεωρητικά εμείς οι τέλειοι δε θα έπρεπε να είχαμε.
Από τον τρόπο που οδηγάμε μέχρι και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους συναδέλφους μας/ συμφοιτητές μας.
Κατά γενική ομολογία ο κοινωνικός αποκλεισμός γεννάται από την νοοτροπία ενός μεγάλου ποσοστού ανθρώπων για κοινωνική διάκριση.
Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων προσπαθεί να βρίσκεται πάντα δίπλα στους ισχυρότερους.
Να μπορεί να υπερτερεί εναντίον του υπόλοιπου πληθυσμού. Να έχει την αίσθηση του «αφεντικού».
Μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο.
Τα κάνουν να απορρίπτουν ανθρώπους που πιστεύουν πως δεν έχουν τίποτε να τους προσφέρουν.
Τα μαθαίνουν να περηφανεύονται για τυχόν διάσημους συγγενείς και να μην αναφέρουν τίποτε για κάποιους τυχόν αποτυχημένους, διότι είναι «ντροπή».
Με λίγα λόγια να αποκλείουν αυτούς που έχουν το κοινό χαρακτηριστικό της αδυναμίας σε ένα συγκεκριμένο ζωτικό κατά την άποψη τους τομέα.
Και κάπως έτσι όλοι εμείς οι δυνατοί, διώχνουμε τους αδύναμους, στιγματίζοντας τους, κοιτώντας τους περίεργα στο δρόμο, απομονώνοντας τους.
Ανθρώπους σαν και εμάς.
Ανθρώπους που σίγουρα θα είχαν κάτι να μας προσφέρουν παραπάνω από το τέλειο περιβάλλον μας.
Διότι αυτοί δε μπορούμε να καταλάβουμε πως είμαστε εμείς.
Είμαστε ίδιοι.
Αν αύριο πάθει ο δήθεν τέλειος ένα ατύχημα δε θα τον χωρίζει τίποτε από αυτόν που μέχρι χθες απέφευγε…
Άραγε γιατί πρέπει να συμβεί αυτό για να καταλάβουμε πως ο ήρωας της ιστορίας μας στην αρχή, δεν έχει καμία απολύτως διαφορά από εμάς;
Η παρέα απέναντι που θα χασκογελάσει με τον κεκέ, χοντρό, κουλό, ξένο, κουβαλάει ένα τεράστιο διαχρονικό κόμπλεξ.
Αυτό του κοινωνικού ρατσισμού.
Αρρώστια που κολλάει εύκολα και θεραπεύεται δύσκολα.
Αρρώστια που δυστυχώς έχουμε όλοι μας έστω και σε ένα μικρό βαθμό.
Τρόποι αντιμετώπισης του κοινωνικού αποκλεισμού υπάρχουν.
Το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε ικανοί να κάνουμε εμείς την αρχή.
Να δεχτούμε τους ανθρώπους μιας διαφορετικής κοινωνικής ομάδας σαν ίσους μας.
Διότι αυτοί… είμαστε εμείς.
Διάβασα το άρθρο αυτό για το "κοινωνικό αποκλεισμό" (ένα από τα πολλά) και το παραθέτω. Πραγμάτικα συγκινήθηκα και μακάρι να σταμάτησει ποιά αυτό το φαινόμενο. Δυστυχώς όμως παρατηρείται έξαρση και ειδικά στα σχολείο _____________________________________________________________
O Γιάννης είναι ένας καθημερινός νέος της διπλανής μας πόρτας.
Ξυπνάει πρωί, φτιάχνει το καφέ του, πηγαίνει στη δουλειά του με το λεωφορείο.
Υπηρέτησε τη μαμά πατρίδα, πληρώνει τους φόρους του.
Ο Γιάννης όμως πέρα από αυτά, έχει κάτι παράξενο πάνω του.
Δεν έχει φίλους.
Σπάνια βλέπεις κάποιον να μπαίνει στο σπίτι του.
Τι να συμβαίνει άραγε;
Πως ένας εμφανίσιμος νέος, ο οποίος ειδικεύεται στην τεχνολογία και στους υπολογιστές να είναι τόσο μόνος;
Η απάντηση είναι μια.
Ο Γιάννης έχει ένα ελάττωμα που τον καθιστά απωθητικό στον υπόλοιπο τέλειο κόσμο.
Είναι κεκές! (βραδύγλωσσος).
Η περίπτωση του ήρωα μας είναι μια από τις χιλιάδες που μπορούμε να παρατηρήσουμε μέσα στη ζωή.
Η βραδυγλωσσία ήταν απλά μια μικρή περίπτωση.
Θα μπορούσαμε να πούμε για κάποιον με κομμένο χέρι, με ένα τεράστιο μώλωπα στο πρόσωπο, έναν μουγκό, έναν με διαφορετική φιλοσοφία της ζωής και τέλος έναν με διαφορετική άποψη από το σύνολο.
Ο κόσμος μας έχει την τάση να διώχνει τους ανθρώπους που παρουσιάζουν κάποιο ελάττωμα.
Ελάττωμα κατά τη γνώμη της κοινής γνώμης.
Σε πολλές περιπτώσεις ο τρόπος που θα εκδιώξει έναν τέτοιο άνθρωπο θα είναι ο κοροϊδευτικός.
Ο τέλειος άνθρωπος θα κοροϊδέψει τον ελαττωματικό λόγο του «προβλήματος» του.
Χειρότερος τρόπος είναι η απαξιωτική συμπεριφορά.
Γνωρίζουμε όλοι μας και δυστυχώς οι περισσότεροι το έχουμε κάνει έστω και μια φορά, το πόσο εύκολα γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια κάποιον που δε μπορεί να αντιδράσει εύκολα.
Βγαίνει τη στιγμή εκείνη το αφεντικό του εαυτού μας. «Εγώ ο Mr Perfect θα ασχοληθώ με αυτόν»;
Κλασική δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία.
Ο χειρότερος όμως τρόπος για να αποκλείσεις κάποιον κοινωνικά είναι η λύπηση - συμπόνια. Τον κοιτούν σαν παράξενο φαινόμενο.
Πονάνε όλοι για το πρόβλημα του, τον ρωτούν πως το έπαθε, βγάζοντας τον κουτσομπολίστικο εαυτό τους.
Αυτόν που μετά από λίγο γυρνώντας στη παρέα τους, θα κάνουν θέμα συζήτησης.
Κανείς τους όμως δε θα τον καλέσει για καφέ.
Διότι κανείς τους δε θα θέλει να έχει στη παρέα του έναν «προβληματικό τύπο», έναν «διαφορετικό» άνθρωπο.
Καθημερινά βγάζουμε χιλιάδες κόμπλεξ.
Κόμπλεξ που θεωρητικά εμείς οι τέλειοι δε θα έπρεπε να είχαμε.
Από τον τρόπο που οδηγάμε μέχρι και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους συναδέλφους μας/ συμφοιτητές μας.
Κατά γενική ομολογία ο κοινωνικός αποκλεισμός γεννάται από την νοοτροπία ενός μεγάλου ποσοστού ανθρώπων για κοινωνική διάκριση.
Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων προσπαθεί να βρίσκεται πάντα δίπλα στους ισχυρότερους.
Να μπορεί να υπερτερεί εναντίον του υπόλοιπου πληθυσμού. Να έχει την αίσθηση του «αφεντικού».
Μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο.
Τα κάνουν να απορρίπτουν ανθρώπους που πιστεύουν πως δεν έχουν τίποτε να τους προσφέρουν.
Τα μαθαίνουν να περηφανεύονται για τυχόν διάσημους συγγενείς και να μην αναφέρουν τίποτε για κάποιους τυχόν αποτυχημένους, διότι είναι «ντροπή».
Με λίγα λόγια να αποκλείουν αυτούς που έχουν το κοινό χαρακτηριστικό της αδυναμίας σε ένα συγκεκριμένο ζωτικό κατά την άποψη τους τομέα.
Και κάπως έτσι όλοι εμείς οι δυνατοί, διώχνουμε τους αδύναμους, στιγματίζοντας τους, κοιτώντας τους περίεργα στο δρόμο, απομονώνοντας τους.
Ανθρώπους σαν και εμάς.
Ανθρώπους που σίγουρα θα είχαν κάτι να μας προσφέρουν παραπάνω από το τέλειο περιβάλλον μας.
Διότι αυτοί δε μπορούμε να καταλάβουμε πως είμαστε εμείς.
Είμαστε ίδιοι.
Αν αύριο πάθει ο δήθεν τέλειος ένα ατύχημα δε θα τον χωρίζει τίποτε από αυτόν που μέχρι χθες απέφευγε…
Άραγε γιατί πρέπει να συμβεί αυτό για να καταλάβουμε πως ο ήρωας της ιστορίας μας στην αρχή, δεν έχει καμία απολύτως διαφορά από εμάς;
Η παρέα απέναντι που θα χασκογελάσει με τον κεκέ, χοντρό, κουλό, ξένο, κουβαλάει ένα τεράστιο διαχρονικό κόμπλεξ.
Αυτό του κοινωνικού ρατσισμού.
Αρρώστια που κολλάει εύκολα και θεραπεύεται δύσκολα.
Αρρώστια που δυστυχώς έχουμε όλοι μας έστω και σε ένα μικρό βαθμό.
Τρόποι αντιμετώπισης του κοινωνικού αποκλεισμού υπάρχουν.
Το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε ικανοί να κάνουμε εμείς την αρχή.
Να δεχτούμε τους ανθρώπους μιας διαφορετικής κοινωνικής ομάδας σαν ίσους μας.
Διότι αυτοί… είμαστε εμείς.