Το τελευταίο χειροκρότημα
Η ανεπίσημη κουβέντα είχε γίνει πριν από λίγους μήνες. Τότε που το «Σάντσεθ Πιχθουάν», με τις 45.500 ταπεινές θέσεις του, φαινόταν ασφυκτικά μικρό για να χωρέσει τη χαρά που είχε σκορπίσει η ομάδα της Σεβίλλης στην πόλη της Ανδαλουσίας. Τότε που το χαμόγελο ήταν ο κανόνας. Κάποιοι ρώτησαν τον Αντόνιο Πουέρτα τι θα γίνει με την περίπτωσή του. «Ο Βενγκέρ σε αποθεώνει, η Μάντσεστερ Γ. εκδήλωσε ενδιαφέρον, η Ρεάλ καραδοκεί. Τι θα κάνεις;» Το χαμόγελο δεν θεωρήθηκε απάντηση. Ηταν μόνιμο. «Δεν ξέρω», είπε με τη 22χρονη χαλαρότητά του. «Πάντως, ό,τι και να γίνει θα είμαι Σεβιγιάνος μέχρι τον θάνατο». Ανατριχιαστικά προφητικός. Εκείνη πρέπει να ήταν πάνω - κάτω η εποχή που στο ημίχρονο ενός καλοκαιρινού φιλικού, στην αφόρητη ζέστη της Ανδαλουσίας, ο Πουέρτα λιποθυμούσε στα αποδυτήρια του γηπέδου. Λίγες μέρες πριν, κατά τη διάρκεια της προπόνησης και πάλι έπεφτε αναίσθητος. Ουδείς έδωσε σημασία. Αποδόθηκε στη ζέστη, ίσως και στην κούραση. Αλλωστε, τρεις εβδομάδες πριν, στις καρδιολογικές εξετάσεις είχε βρεθεί υγιέστατος. Αυτό έλειπε. Ηταν μόλις 22 ετών. Για τους ηθοποιούς είναι κάτι σαν τιμή. Να πεθαίνουν στο σανίδι. Για τους ποδοσφαιριστές, που η ημερομηνία σύνταξης είναι πολύ μικρότερη, αποτελεί κατάρα. Ακόμα και αν η τελευταία ενεργός πράξη είναι να αποχωρείς όρθιος και ζαλισμένος και όλο το γήπεδο να σε αποθεώνει. Ο Αντόνιο Πουέρτα μπορεί να έφυγε μικρός, έφυγε όμως με τιμή. Στο 32 του αγώνα πρωταθλήματος με τη Χετάφε το περασμένο Σάββατο λιποθύμησε, σηκώθηκε απορημένος και αποχώρησε περπατώντας. Ηταν η τελευταία φορά που το κατάφερνε. Ο Μανουέλ Ρουίθ δε Λοπέρα και ο Χοσέ Μαρία δελ Νίδο έχουν πολλά κοινά και περισσότερα πράγματα να τους χωρίζουν. Αμφότεροι είναι πρόεδροι (ο πρώτος της Μπέτις, ο δεύτερος της Σεβίλλης), πάμπλουτοι, φλερτάρουν με τη γραφικότητα και μισούνται θανάσιμα. Πέρσι, λίγο έλειψε να πιαστούν στα χέρια. Είχαν να μιλήσουν πέντε χρόνια. Το μεσημέρι της Πέμπτης, έξω από το ασφυκτικά λυπημένο «Σάντσεθ Πιχθουάν», φιλήθηκαν και αγκαλιάστηκαν, αμήχανοι μπροστά στον θάνατο. Καλύτερα να μην το έκαναν ποτέ. Ο γεννημένος στις 26 Νοεμβρίου του 1984 Αντόνιο Πουέρτα, πριν από λίγα χρόνια λίγο έλειψε να φύγει από την ομάδα. «Δύσκολα θα παίξεις», του είπε κάποιος... διορατικός όσο ο Μπους όταν μιλούσε για το Ιράκ. Εμεινε, έπαιξε, έγινε σύμβολο νεανικής φρεσκάδας, σκοράροντας στον προπέρσινο ημιτελικό του ΟΥΕΦΑ με τη Σάλκε. Ο θρύλος του πιθανότατα να διογκώνεται όσο περνούν τα χρόνια. Ισως και να θαφτεί, καθώς η ζωή θα συνεχίζει και οι αγώνες θα φαντάζουν πιο σημαντικοί. Ο ίδιος, πάντως, από το κοιμητήριο Σαν Φερνάντο, κοντά στη γενέτειρά του, τη συνοικία Νεβριόν, θα ξέρει πως έκανε πραγματικότητα τη δέσμευσή του. Σεβιγιάνος μέχρι τον θάνατο. Σε δύο μήνες περίμενε το πρώτο του παιδί Οι Ισπανοί αρθρογράφοι έγραψαν -ίσως και υπερβολικά- πως η συλλογική μνήμη έχει να σοκαριστεί τόσο από την 11η Μαρτίου του 2004, όταν στον σιδηροδρομικό σταθμό «Ατότσα» οι βόμβες σκότωσαν 191 ανθρώπους. Υπερβολή, αλλά εύστοχη περιγραφή της κατάστασης. Ο μόλις μία φορά διεθνής με την Εθνική Ισπανίας, Αντόνιο Πουέρτα, περίμενε κοντά στα γενέθλιά του σε δύο μήνες και το πρώτο του παιδί από τη γυναίκα του Μαρ. Περίμενε, επίσης, να διασκεδάσει το ποδόσφαιρο με τη (προφανώς) ματιασμένη, πλέον, Σεβίλλη. Τελικά, έγινε απλώς θυσία στο βαρύ πρόγραμμα (4 σημαντικοί αγώνες σε 9 μέρες) των ποδοσφαιριστών, που παίζουν για όλο και περισσότερο διαφημιστικό χρόνο... Δημήτρης Θεοδωρόπουλος
Η ανεπίσημη κουβέντα είχε γίνει πριν από λίγους μήνες. Τότε που το «Σάντσεθ Πιχθουάν», με τις 45.500 ταπεινές θέσεις του, φαινόταν ασφυκτικά μικρό για να χωρέσει τη χαρά που είχε σκορπίσει η ομάδα της Σεβίλλης στην πόλη της Ανδαλουσίας. Τότε που το χαμόγελο ήταν ο κανόνας. Κάποιοι ρώτησαν τον Αντόνιο Πουέρτα τι θα γίνει με την περίπτωσή του. «Ο Βενγκέρ σε αποθεώνει, η Μάντσεστερ Γ. εκδήλωσε ενδιαφέρον, η Ρεάλ καραδοκεί. Τι θα κάνεις;» Το χαμόγελο δεν θεωρήθηκε απάντηση. Ηταν μόνιμο. «Δεν ξέρω», είπε με τη 22χρονη χαλαρότητά του. «Πάντως, ό,τι και να γίνει θα είμαι Σεβιγιάνος μέχρι τον θάνατο». Ανατριχιαστικά προφητικός. Εκείνη πρέπει να ήταν πάνω - κάτω η εποχή που στο ημίχρονο ενός καλοκαιρινού φιλικού, στην αφόρητη ζέστη της Ανδαλουσίας, ο Πουέρτα λιποθυμούσε στα αποδυτήρια του γηπέδου. Λίγες μέρες πριν, κατά τη διάρκεια της προπόνησης και πάλι έπεφτε αναίσθητος. Ουδείς έδωσε σημασία. Αποδόθηκε στη ζέστη, ίσως και στην κούραση. Αλλωστε, τρεις εβδομάδες πριν, στις καρδιολογικές εξετάσεις είχε βρεθεί υγιέστατος. Αυτό έλειπε. Ηταν μόλις 22 ετών. Για τους ηθοποιούς είναι κάτι σαν τιμή. Να πεθαίνουν στο σανίδι. Για τους ποδοσφαιριστές, που η ημερομηνία σύνταξης είναι πολύ μικρότερη, αποτελεί κατάρα. Ακόμα και αν η τελευταία ενεργός πράξη είναι να αποχωρείς όρθιος και ζαλισμένος και όλο το γήπεδο να σε αποθεώνει. Ο Αντόνιο Πουέρτα μπορεί να έφυγε μικρός, έφυγε όμως με τιμή. Στο 32 του αγώνα πρωταθλήματος με τη Χετάφε το περασμένο Σάββατο λιποθύμησε, σηκώθηκε απορημένος και αποχώρησε περπατώντας. Ηταν η τελευταία φορά που το κατάφερνε. Ο Μανουέλ Ρουίθ δε Λοπέρα και ο Χοσέ Μαρία δελ Νίδο έχουν πολλά κοινά και περισσότερα πράγματα να τους χωρίζουν. Αμφότεροι είναι πρόεδροι (ο πρώτος της Μπέτις, ο δεύτερος της Σεβίλλης), πάμπλουτοι, φλερτάρουν με τη γραφικότητα και μισούνται θανάσιμα. Πέρσι, λίγο έλειψε να πιαστούν στα χέρια. Είχαν να μιλήσουν πέντε χρόνια. Το μεσημέρι της Πέμπτης, έξω από το ασφυκτικά λυπημένο «Σάντσεθ Πιχθουάν», φιλήθηκαν και αγκαλιάστηκαν, αμήχανοι μπροστά στον θάνατο. Καλύτερα να μην το έκαναν ποτέ. Ο γεννημένος στις 26 Νοεμβρίου του 1984 Αντόνιο Πουέρτα, πριν από λίγα χρόνια λίγο έλειψε να φύγει από την ομάδα. «Δύσκολα θα παίξεις», του είπε κάποιος... διορατικός όσο ο Μπους όταν μιλούσε για το Ιράκ. Εμεινε, έπαιξε, έγινε σύμβολο νεανικής φρεσκάδας, σκοράροντας στον προπέρσινο ημιτελικό του ΟΥΕΦΑ με τη Σάλκε. Ο θρύλος του πιθανότατα να διογκώνεται όσο περνούν τα χρόνια. Ισως και να θαφτεί, καθώς η ζωή θα συνεχίζει και οι αγώνες θα φαντάζουν πιο σημαντικοί. Ο ίδιος, πάντως, από το κοιμητήριο Σαν Φερνάντο, κοντά στη γενέτειρά του, τη συνοικία Νεβριόν, θα ξέρει πως έκανε πραγματικότητα τη δέσμευσή του. Σεβιγιάνος μέχρι τον θάνατο. Σε δύο μήνες περίμενε το πρώτο του παιδί Οι Ισπανοί αρθρογράφοι έγραψαν -ίσως και υπερβολικά- πως η συλλογική μνήμη έχει να σοκαριστεί τόσο από την 11η Μαρτίου του 2004, όταν στον σιδηροδρομικό σταθμό «Ατότσα» οι βόμβες σκότωσαν 191 ανθρώπους. Υπερβολή, αλλά εύστοχη περιγραφή της κατάστασης. Ο μόλις μία φορά διεθνής με την Εθνική Ισπανίας, Αντόνιο Πουέρτα, περίμενε κοντά στα γενέθλιά του σε δύο μήνες και το πρώτο του παιδί από τη γυναίκα του Μαρ. Περίμενε, επίσης, να διασκεδάσει το ποδόσφαιρο με τη (προφανώς) ματιασμένη, πλέον, Σεβίλλη. Τελικά, έγινε απλώς θυσία στο βαρύ πρόγραμμα (4 σημαντικοί αγώνες σε 9 μέρες) των ποδοσφαιριστών, που παίζουν για όλο και περισσότερο διαφημιστικό χρόνο... Δημήτρης Θεοδωρόπουλος