Γωνία Κλίσης
Γωνία Κλίσης, του Θανάση Χούντρα Προσωπικό όριο: αυτός ο άγνωστος Η κυρίαρχη διαφοροποίηση του ανθρώπινου είδους από τα άλλα ζώα του πλανήτη είναι η προσαρμοστικότητα. Όπου και αν βάλεις τον άνθρωπο, θα καταφέρει να ενταχθεί στο περιβάλλον και να επιβιώσει. Ένας Εσκιμώος θα ζοριστεί, αλλά θα επιβιώσει τελικά στην έρημο, όπως και ένας ιθαγενής της ζούγκλας στους παγωμένους πόλους. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για έναν πιγκουίνο ή μια γαζέλα αντίστοιχα… Τι σχέση έχουν όλα αυτά θα μου πείτε με τη μοτοσυκλέτα; Εμ, έχουν και μεγάλη μάλιστα. Στο κεφάλαιο προσαρμογή στο περιβάλλον εντάσσονται και μικρά καθημερινά θέματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταχωρούνται στο ίδιο κεφάλαιο. Η όσφρηση, για παράδειγμα, έχει διάρκεια μερικών δευτερολέπτων. Ύστερα από μισό λεπτό περίπου έκθεσης σε μια συγκεκριμένη έντονη οσμή, αυτή παύει να γίνεται αντιληπτή. Το ίδιο ισχύει και για τη γεύση, την ακοή, ακόμη και την αφή. Η είσοδος σε ιαματικό λουτρό αρχικά δείχνει αφόρητη, πολύ σύντομα όμως ξεπερνιέται και κάνεις το ευεργετικό μπανάκι σου. Πρόκειται για πάγια διεργασία του εγκεφάλου, οπότε ανάλογη είναι η συμπεριφορά του σε ό,τι σχετίζεται με την ταχύτητα κίνησης. Βγαίνοντας σε ανοικτό δρόμο, κινείστε με τέτοια ταχύτητα, ρυθμό που υπολογίζετε ότι θα είστε άνετοι και χαλαροί για να βγει το πολύωρο ταξίδι. Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι το κοντέρ αρχικά δείχνει μια ταχύτητα 140km/h για παράδειγμα. Μετά από λίγα λεπτά και ενώ έχετε ακριβώς την ίδια αίσθηση της ταχύτητας με την οποία κινείστε, το κοντέρ έχει ανέβει στα 160 και λίγο αργότερα στα 180, για να καταλήξετε ενδεχομένως να ταξιδεύετε τελικά με 200+, εξίσου \\\"άνετοι και χαλαροί\\\" όσο είχατε αποφασίσει αρχικά να κάνετε το ταξίδι σας. Τι έχει συμβεί; Πολύ απλά o εγκέφαλος μπαίνει στο mode της συγκεκριμένης ταχύτητας. Οι λειτουργίες του προσαρμόζονται και τις διαχειρίζεται τόσο άνετα που σηκώνει και λίγο παραπάνω. Μέχρι να φτάσει στο πραγματικό εκείνο όριο που σηκώνει ο συγκεκριμένος δρόμος πια ή η μοτοσυκλέτα μας. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Δύο πράγματα, το ένα πιο σημαντικό από το άλλο. Πρώτον, το πραγματικό γεγονός ότι ο εγκέφαλος χρειάζεται κάποιον χρόνο μέχρι να προσαρμοστεί σε έναν ρυθμό ταχύτητας και να μπορεί να διαχειρίζεται τις καταστάσεις. Ο γύρος προθέρμανσης σε έναν αγώνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ώστε να ζεσταθούν τα λάστιχα και ο οδηγός να βεβαιωθεί ότι η μοτοσυκλέτα του λειτουργεί και βρίσκεται στην ίδια κατάσταση που την άφησε το πρωί. Όμως, έχει και έναν ακόμα πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Να αλλάξει το πρόγραμμα στον εγκέφαλο σε mode υψηλότερων ταχυτήτων από το ρολάρισμα προς τη σχάρα εκκίνησης. Ενισχυτικό αυτού είναι το γεγονός ότι κανένα ρεκόρ πίστας δεν έχει σπάσει στον δεύτερο γύρο, ενώ συμβαίνει συχνά να σπάει στον τελευταίο γύρο, παρά τα φθαρμένα ελαστικά και τη σωματική κούραση. Ο εγκέφαλος απλά έχει αναρριχηθεί στην κλίμακα διαχείρισης της ταχύτητας και αντέχει εκείνο το \\\"λίγο παραπάνω\\\". Αυτό που κρατάμε από εδώ, είναι ότι οι κορυφαίοι οδηγοί του πλανήτη αντιλαμβάνονται το όριο στο οποίο μπορεί να αντεπεξέλθει ο εγκέφαλός τους και κινούνται πολύ κοντά σε αυτό. Το δεύτερο στοιχείο είναι το επίπεδο στρες που μπορεί να διαχειριστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Γενετικά όλοι μας μπορούμε να κινηθούμε και να ελιχθούμε θαυμάσια σε ταχύτητες που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος με… τα πόδια του. Όσο γρήγορα και αν τρέχουμε (πεζή), μπορούμε ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε το επόμενο βήμα, να διατηρούμε την αντίληψη του χώρου γύρω μας. Σκεφτείτε έναν ποδοσφαιριστή. Κάνει σπριντ, κοιτά τον συμπαίκτη του, αναζητά και ελέγχει τον αντίπαλο που τον απειλεί και όλα αυτά διατηρώντας μια μπάλα στα πόδια του. Το καταφέρνει, γιατί κινείται μέσα στα όρια που έχει ορίσει η φύση και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εγκεφάλου. Σε υψηλότερες ταχύτητες από αυτές, έρχεται η πολυσυζητημένη παράμετρος των \\\"προσωπικών ορίων\\\". Για να το κάνουμε πιο κατανοητό, το θέμα έχει ως εξής: κάθε ένας μπορεί να λειτουργήσει και να αντιδρά μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο στρες, έντασης, πίεσης- όπως θέλετε πείτε το. Το όριο αυτό είναι απόλυτα προσωπικό, τόσο που υπάρχουν χαώδεις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό το χάος είναι που κάνει έναν αργό να ιδρώνει πιστεύοντας ότι στρίβει \\\"όριο\\\" και κάποιον άλλο να τον περνάει από εξωτερική με τα διπλά χιλιόμετρα, χαλαρός και άνετος. Αντί να κόψει φλέβες ο αργός, αρκεί να σκεφτεί ότι ο \\\"γρήγορος\\\" έχει περισσότερη εμπειρία και έχει σπρώξει το όριό του σε υψηλότερες ταχύτητες. Πέραν του ότι δεν είναι όλοι ίδιοι –διαφορετικά θα οδηγούσαμε όλοι σαν τον Rossi. Ισχύει όμως ότι όσο πιο νωρίς ξεκινά κανείς το θέμα μοτοσυκλέτα, τόσο νωρίτερα και περισσότερο εξωθεί τα όρια ταχύτητας που μπορεί να διαχειριστεί ο εγκέφαλός του. Το ότι ο Valentino ξεκίνησε να οδηγεί στα τέσσερα, δεν είναι καθόλου άσχετο με τη μετέπειτα πορεία του. Τι κρατάμε από όλα αυτά; Πρώτον ότι κάθε φορά που επιταχύνουμε, αναπτύσσοντας ξαφνικά ταχύτητες πολύ υψηλότερες από ό,τι κινούμαστε μέχρι εκείνη τη στιγμή, είμαστε έρμαια της τύχης. Με μια 200άρα στην Κηφισίας ή την Τσιμισκή από φανάρι σε φανάρι η αδρεναλίνη πλημμυρίζει το κορμί μας- αν χρειαστεί να αντιδράσουμε σε κάτι όμως, είναι πολύ πιθανό να πίνουν πικρό καφέ και κονιακάκι συγγενείς και φίλοι μας την επόμενη μέρα… Δεν έχουμε την υποστήριξη του εγκεφάλου μας που, ακόμη και αν μπορούσε να μας βοηθήσει, δεν είχε τον χρόνο να προσαρμοστεί, να κάνει τον απαραίτητο γύρο προθέρμανσης ώστε να περάσει στη λειτουργία υψηλότερων ταχυτήτων. Το δεύτερο που κρατάμε είναι ότι τα προσωπικά μας όρια σαφώς και αναβαθμίζονται σε κάθε χιλιόμετρο που διανύουμε, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο. Για να γίνει αυτό όμως, χρειάζονται μικρές δόσεις. Ένα λεπτό ραβδάκι σπρώχνει το όριο από κάτω προς τα πάνω. Αν το σπρώξουμε βίαια, το ραβδάκι θα σπάσει, εμείς θα πανικοβληθούμε, το προσωπικό όριο θα μείνει στη θέση του και εμείς θα παραμείνουμε το ίδιο αργοί. Πως το καταλαβαίνουμε αυτό; Πολύ απλά: το σπρώξιμο από το κλαράκι δεν το αντιλαμβανόμαστε. Γίνεται μόνο του και πολύ αργά. Κάθε φορά που λέμε \\\"να τώρα σπρώχνω τα όριά μου και βελτιώνομαι\\\", σπάει το κλαράκι και βρέχουμε το παντελόνι μας. Ο εγκέφαλος λειτουργεί σε τρομακτικές ταχύτητες, αλλά διαμορφώνεται σε πάρα πολύ αργούς ρυθμούς. Όσο το γνωρίζουμε αυτό, μένουμε όρθιοι, ταχύτεροι, και χαμογελαστοί. πηγη http://www.0-300.gr/el/newsdetail.php?id=691
Γωνία Κλίσης, του Θανάση Χούντρα Προσωπικό όριο: αυτός ο άγνωστος Η κυρίαρχη διαφοροποίηση του ανθρώπινου είδους από τα άλλα ζώα του πλανήτη είναι η προσαρμοστικότητα. Όπου και αν βάλεις τον άνθρωπο, θα καταφέρει να ενταχθεί στο περιβάλλον και να επιβιώσει. Ένας Εσκιμώος θα ζοριστεί, αλλά θα επιβιώσει τελικά στην έρημο, όπως και ένας ιθαγενής της ζούγκλας στους παγωμένους πόλους. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για έναν πιγκουίνο ή μια γαζέλα αντίστοιχα… Τι σχέση έχουν όλα αυτά θα μου πείτε με τη μοτοσυκλέτα; Εμ, έχουν και μεγάλη μάλιστα. Στο κεφάλαιο προσαρμογή στο περιβάλλον εντάσσονται και μικρά καθημερινά θέματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταχωρούνται στο ίδιο κεφάλαιο. Η όσφρηση, για παράδειγμα, έχει διάρκεια μερικών δευτερολέπτων. Ύστερα από μισό λεπτό περίπου έκθεσης σε μια συγκεκριμένη έντονη οσμή, αυτή παύει να γίνεται αντιληπτή. Το ίδιο ισχύει και για τη γεύση, την ακοή, ακόμη και την αφή. Η είσοδος σε ιαματικό λουτρό αρχικά δείχνει αφόρητη, πολύ σύντομα όμως ξεπερνιέται και κάνεις το ευεργετικό μπανάκι σου. Πρόκειται για πάγια διεργασία του εγκεφάλου, οπότε ανάλογη είναι η συμπεριφορά του σε ό,τι σχετίζεται με την ταχύτητα κίνησης. Βγαίνοντας σε ανοικτό δρόμο, κινείστε με τέτοια ταχύτητα, ρυθμό που υπολογίζετε ότι θα είστε άνετοι και χαλαροί για να βγει το πολύωρο ταξίδι. Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι το κοντέρ αρχικά δείχνει μια ταχύτητα 140km/h για παράδειγμα. Μετά από λίγα λεπτά και ενώ έχετε ακριβώς την ίδια αίσθηση της ταχύτητας με την οποία κινείστε, το κοντέρ έχει ανέβει στα 160 και λίγο αργότερα στα 180, για να καταλήξετε ενδεχομένως να ταξιδεύετε τελικά με 200+, εξίσου \\\"άνετοι και χαλαροί\\\" όσο είχατε αποφασίσει αρχικά να κάνετε το ταξίδι σας. Τι έχει συμβεί; Πολύ απλά o εγκέφαλος μπαίνει στο mode της συγκεκριμένης ταχύτητας. Οι λειτουργίες του προσαρμόζονται και τις διαχειρίζεται τόσο άνετα που σηκώνει και λίγο παραπάνω. Μέχρι να φτάσει στο πραγματικό εκείνο όριο που σηκώνει ο συγκεκριμένος δρόμος πια ή η μοτοσυκλέτα μας. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Δύο πράγματα, το ένα πιο σημαντικό από το άλλο. Πρώτον, το πραγματικό γεγονός ότι ο εγκέφαλος χρειάζεται κάποιον χρόνο μέχρι να προσαρμοστεί σε έναν ρυθμό ταχύτητας και να μπορεί να διαχειρίζεται τις καταστάσεις. Ο γύρος προθέρμανσης σε έναν αγώνα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ώστε να ζεσταθούν τα λάστιχα και ο οδηγός να βεβαιωθεί ότι η μοτοσυκλέτα του λειτουργεί και βρίσκεται στην ίδια κατάσταση που την άφησε το πρωί. Όμως, έχει και έναν ακόμα πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Να αλλάξει το πρόγραμμα στον εγκέφαλο σε mode υψηλότερων ταχυτήτων από το ρολάρισμα προς τη σχάρα εκκίνησης. Ενισχυτικό αυτού είναι το γεγονός ότι κανένα ρεκόρ πίστας δεν έχει σπάσει στον δεύτερο γύρο, ενώ συμβαίνει συχνά να σπάει στον τελευταίο γύρο, παρά τα φθαρμένα ελαστικά και τη σωματική κούραση. Ο εγκέφαλος απλά έχει αναρριχηθεί στην κλίμακα διαχείρισης της ταχύτητας και αντέχει εκείνο το \\\"λίγο παραπάνω\\\". Αυτό που κρατάμε από εδώ, είναι ότι οι κορυφαίοι οδηγοί του πλανήτη αντιλαμβάνονται το όριο στο οποίο μπορεί να αντεπεξέλθει ο εγκέφαλός τους και κινούνται πολύ κοντά σε αυτό. Το δεύτερο στοιχείο είναι το επίπεδο στρες που μπορεί να διαχειριστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Γενετικά όλοι μας μπορούμε να κινηθούμε και να ελιχθούμε θαυμάσια σε ταχύτητες που μπορεί να αναπτύξει ο άνθρωπος με… τα πόδια του. Όσο γρήγορα και αν τρέχουμε (πεζή), μπορούμε ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε το επόμενο βήμα, να διατηρούμε την αντίληψη του χώρου γύρω μας. Σκεφτείτε έναν ποδοσφαιριστή. Κάνει σπριντ, κοιτά τον συμπαίκτη του, αναζητά και ελέγχει τον αντίπαλο που τον απειλεί και όλα αυτά διατηρώντας μια μπάλα στα πόδια του. Το καταφέρνει, γιατί κινείται μέσα στα όρια που έχει ορίσει η φύση και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του εγκεφάλου. Σε υψηλότερες ταχύτητες από αυτές, έρχεται η πολυσυζητημένη παράμετρος των \\\"προσωπικών ορίων\\\". Για να το κάνουμε πιο κατανοητό, το θέμα έχει ως εξής: κάθε ένας μπορεί να λειτουργήσει και να αντιδρά μέχρι ένα συγκεκριμένο όριο στρες, έντασης, πίεσης- όπως θέλετε πείτε το. Το όριο αυτό είναι απόλυτα προσωπικό, τόσο που υπάρχουν χαώδεις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό το χάος είναι που κάνει έναν αργό να ιδρώνει πιστεύοντας ότι στρίβει \\\"όριο\\\" και κάποιον άλλο να τον περνάει από εξωτερική με τα διπλά χιλιόμετρα, χαλαρός και άνετος. Αντί να κόψει φλέβες ο αργός, αρκεί να σκεφτεί ότι ο \\\"γρήγορος\\\" έχει περισσότερη εμπειρία και έχει σπρώξει το όριό του σε υψηλότερες ταχύτητες. Πέραν του ότι δεν είναι όλοι ίδιοι –διαφορετικά θα οδηγούσαμε όλοι σαν τον Rossi. Ισχύει όμως ότι όσο πιο νωρίς ξεκινά κανείς το θέμα μοτοσυκλέτα, τόσο νωρίτερα και περισσότερο εξωθεί τα όρια ταχύτητας που μπορεί να διαχειριστεί ο εγκέφαλός του. Το ότι ο Valentino ξεκίνησε να οδηγεί στα τέσσερα, δεν είναι καθόλου άσχετο με τη μετέπειτα πορεία του. Τι κρατάμε από όλα αυτά; Πρώτον ότι κάθε φορά που επιταχύνουμε, αναπτύσσοντας ξαφνικά ταχύτητες πολύ υψηλότερες από ό,τι κινούμαστε μέχρι εκείνη τη στιγμή, είμαστε έρμαια της τύχης. Με μια 200άρα στην Κηφισίας ή την Τσιμισκή από φανάρι σε φανάρι η αδρεναλίνη πλημμυρίζει το κορμί μας- αν χρειαστεί να αντιδράσουμε σε κάτι όμως, είναι πολύ πιθανό να πίνουν πικρό καφέ και κονιακάκι συγγενείς και φίλοι μας την επόμενη μέρα… Δεν έχουμε την υποστήριξη του εγκεφάλου μας που, ακόμη και αν μπορούσε να μας βοηθήσει, δεν είχε τον χρόνο να προσαρμοστεί, να κάνει τον απαραίτητο γύρο προθέρμανσης ώστε να περάσει στη λειτουργία υψηλότερων ταχυτήτων. Το δεύτερο που κρατάμε είναι ότι τα προσωπικά μας όρια σαφώς και αναβαθμίζονται σε κάθε χιλιόμετρο που διανύουμε, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο. Για να γίνει αυτό όμως, χρειάζονται μικρές δόσεις. Ένα λεπτό ραβδάκι σπρώχνει το όριο από κάτω προς τα πάνω. Αν το σπρώξουμε βίαια, το ραβδάκι θα σπάσει, εμείς θα πανικοβληθούμε, το προσωπικό όριο θα μείνει στη θέση του και εμείς θα παραμείνουμε το ίδιο αργοί. Πως το καταλαβαίνουμε αυτό; Πολύ απλά: το σπρώξιμο από το κλαράκι δεν το αντιλαμβανόμαστε. Γίνεται μόνο του και πολύ αργά. Κάθε φορά που λέμε \\\"να τώρα σπρώχνω τα όριά μου και βελτιώνομαι\\\", σπάει το κλαράκι και βρέχουμε το παντελόνι μας. Ο εγκέφαλος λειτουργεί σε τρομακτικές ταχύτητες, αλλά διαμορφώνεται σε πάρα πολύ αργούς ρυθμούς. Όσο το γνωρίζουμε αυτό, μένουμε όρθιοι, ταχύτεροι, και χαμογελαστοί. πηγη http://www.0-300.gr/el/newsdetail.php?id=691
